Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pizza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pizza. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 14 października 2008

Szczęśliwy owoc, szczęśliwy dzień


Dzisiejszy dzień był eksperymentalny. Gdzieś ostatnio wyczytałam, że śliwki to bardzo szczególne owoce. Po pierwsze, śliwa jest spokrewniona z różą - a która kobieta nie lubi dostawać róż. Po drugie, jest zdrowa i to w każdym stanie - zarówno jako świeża jak i suszona, niskokaloryczna i dobra na trawienie, a do tego ze względu na dużą ilość pektyn, szybko nasyci każdego łasucha.

Po trzecie i najważniejsze jest substytutem szczęścia. Co to znaczy? Stosunkowo duża liczba serotoniny w śliwkach, czyli tzw. "hormonu szczęścia" oraz tryptofanu, czyli aminokwasu, który jest budulcem tego hormonu, powoduje że już po niewielkiej dawce szybciej na buzię przychodzi uśmiech. Pamiętacie chyba swoje przyjemne samopoczucie, gdy jako dziecko wcinaliście chleb z powidłami?


Z tych wszystkich powodów oraz jeszcze kilku innych postanowiłam zrobić coś ze śliwkami. Ale nie takie zwykłe coś, tylko ciasto drożdżowe z kruszonką. Nigdy jeszcze nie robiłam tego ciasta. Nawet w moim domu nie był on częstym gościem, gdyż moja mama zwykle nic nie gotowała czy piekła, a moja babcia nie przepada za ciastami drożdżowymi.


Ja jednak w kuchni mam duszę odkrywcy, eksperymentatora. Po krótkich internetowych poszukiwaniach znalazłam kilka ciekawych przepisów. Skorzystałam z przepisu Margotki zamieszczonego zarówno u niej na blogu jak na blogu White Plate. Niestety jak na moją bardzo początkującą wiedzę i doświadczenie przepis ten był troszkę zbyt skromny, jeśli chodzi o kilka pewnie podstawowych informacji z zakresu zabawy z drożdżami. Dlatego dopomogłam sobie jeszcze jednym przepisem Liski. Znajdziecie go tutaj.


Muszę się również przyznać do jeszcze jednego. Jak już pisałam uwielbiam eksperymenty w kuchni, a ponieważ staram się również zastępować jak najwięcej składników ich odpowiednikami o zdrowszych właściwościach, więc cukier zamieniłam na cukier brązowy (dłużej trzeba było ucierać kogel mogel, ale do drożdży dodałam zwykły cukier), olejki zapachowe zastąpiłam podwójną ilością skórki pomarańczowej, zamiast masła wzięłam margarynę bez tłuszczów trans, a drożdży dałam 40 g. No i oczywiście, mleko 0,5%. Tak wiem, że wiele z czytających to osób pokręci na to nosem, ale ciasto dzięki takiemu mleku stało się dużo lżejsze, a nie straciło nic na wilgotności. Spróbujcie :)
Dokładny przepis zamieszczę, gdy zrobię to ciasto jeszcze raz, wyjdzie mi i upewnię się, że to nie był przypadek. Na razie odsyłam do tych bardziej doświadczonych w pieczeniu drożdżowych ciast.

Zanim jednak pałaszowaliśmy deser, zjedliśmy obiadek. Dzięki wczorajszej pracy dziś wystarczyło tylko wyjąć ciasto na pizzę z lodówki kilkanaście minut przed rozwałkowaniem i pizza znów pojawiła się na stole, choć tym razem w nowej odsłonie. Trochę grubiej rozwałkowane ciasto, pieczone w 215 stopniach przez 12-13 min., co zapewniło pizzy sporo wilgoci i miękkości.


A na blacie wylądowały sery. Nie była to jednak Quattro Fromaggi, tylko ... wie ktoś jak jest szcześć po włosku? Dwa rodzaje serów pleśniowych - perłowy i niebieski, camembert z zielonym pieprzem, kozi, parmezan i mozzarella. Całości dopełnił oliwkowy akcent.


Oczywiście moja kuchenna towarzyszka również i dziś pokręciła się mi między nogami, a gdy tylko włączyłam piekarnik położyła się na krześle pod stołem, wygrzewając się.


Smacznego.

poniedziałek, 13 października 2008

Przywoływanie wspomnień lata.


Za oknem już jesień pełną parą. Czasem smutno i deszczowo, czasem jeszcze świeci słońce, ale aura nie pozostawia wątpliwości - lato już odeszło. Czy jednak musi tak być i w kuchni? Letnio nastawiona po wczorajszym oglądaniu zdjęć z Cypru i pogryzaniu rachatłukum (przywiezionym przez moją szwagierkę, - Wielkie Dzięki :) mniam mniam - muszę je kiedyś sama zrobić) postanowiłam przywołać lato. Moje myśli poszybowały więc w kierunku kuchni śródziemnomorskiej. Co jednak zrobić, po prawie nieprzespanej nocy? Co będzie szybkie i nie zmusi moich kolan do płaczu?

Pizza!


Zagniecenie ciasta zajmuje ledwie chwilkę, a sos i pozostałe składniki robią się same. Choć w lodówce czekały sery, by na stole pojawiła się pizza Quattro Fromaggi, jednak tym razem postanowiłam, że na mojej pizzy pojawią się jakieś bardziej letnie akcenty. Otworzyłam
lodówkę, wyrzucając sobie, że nie kupiłam bakłażanów, ale piękne papryki, pomidorki i ... sardynki, stworzyły wspaniałe połączenie. Posypana nieprzyzwoitą ilością sera mozzarella, pizza wyglądała wspaniale.

A w czasie, gdy ciasto wyrastało, miałam chwilkę na krótką drzemkę i dobudzenie się przy filiżance zielonej herbaty z
jaśminem.


Pizza

Składniki na sos:
1 łyżka oliwy z oliwek

1 cebula średnia
3 ząbki czosnku

1 puszka krojonych pomidorów (425 g)
3-4 łyżki koncentratu pomidorowego
oregano
pieprz

Przygotowanie sosu: Na oliwie zeszkliłam cebulę i dorzuciłam czosnek. Po minucie dorzuciłam pomidory, koncentrat i oregano (2 łyżki) i pozwoliłam się mu gotować na malutkim ogniu przez ok. 30 min. Spróbowałam, dodałam pieprzu do smaku i po delikatnym wystudzeniu, posmarowałam blat pizzy.

Składniki na ciasto:

325 ml. ciepłej wody
1/2 łyżki cukru
2 łyżki oliwy z oliwek

25 g świeżych drożdży (lub 7 g. drożdży instant)
1/2 kg mąki na pizzę (lub 400 g. mąki chlebowej i 100 g semoliny)
1/2 łyżki soli

Przygotowanie ciasta: Najpierw połączyłam płynne składniki: ciepłą (nie gorącą!) wodę, połączyłam z cukrem i oliwą, następnie dodałam pokruszone drożdże i odstawiłam na kilka minut.
W tym czasie do dużej miski przesiałam mąkę i sól i zrobiłam w nich dołek na płynne składniki. Widelcem łączyłam mąkę z płynem, aż ciasto zaczęło się łączyć. Oprószonymi mąką dłońmi wyrobiłam ciasto, aż uzyskałam gładkie, sprężyste ciasto. Wyrobione ciasto przełożyłam do miski oprószonej mąką i przykryłam serwetką, stawiając miskę w ciepłym miejscu niedaleko kuchenki, w której grillowały się pokrojone papryki i pomidory na pizzę.

Po 1 godzinie ciasto podwoiło objętość i tym razem już na oprószonym mąką blacie zagniatałam ciasto, starając się je dopowietrzyć. Podzieliłam ciasto na trzy części, dwie schowałam do lod
ówki (można też zamrozić na ok. 1 miesiąc). Ciasto można rozwałkować na różną grubość. Ja lubię, gdy ciasto jest bardzo chrupkie i cienkie, więc moje miało ok. 0,3 cm. grubości, ale spokojnie może być grubsze. Jeśli doda się więcej drożdży wtedy ciasto będzie bardziej puszyste, ale szczerze mówiąc nie wiem ile, gdyż nigdy jeszcze nie robiłam pizzy na grubym cieście.

Ciasto po ułożeniu w formie posmarowałam cieniutko oliwą (trzeba pamiętać o brzegach, by nie spiekły się zanadto), sosem pomidorowym, ułożyłam zgrillowane papryki i pomidory, pokrojone oliwki i osączone sardynki (1 niewielka puszka) i posypałam "ogromną" (jak
na mnie :) ) ilością startej mozzarelli (ok. 25 dag). Piekłam w 200 stopniach ok. 15 min. (czas jednak może być różny - w zależności od grubości ciasta i rodzaju piekarnika).

Nasza kicia nieszczęśliwa, że nie dostała sardynki, oprotestowała nas, zajmując fotel. Chyba następnym razem i dla niej muszę przewidzieć porcję pizzy. :)



Smacznego.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...